View vibrant Life in our Universe through Swamy's lens!

5 Jun 2017

NhAladiyAr 400 ~ Verse 91 ~ Tatkal for Heaven

NhAladiyAr 400 ~ Verse 91 ~ Tatkal for Heaven

Even if one isn't very wealthy, just like the time when one had enough wealth, if one is joyful (or at least pleased) at seeing needy people and offer whatever little help one can, such benevolence will get them a Tatkal ticket for entry into heaven, i.e. heaven's doors will remain open for them.

Our wealth may not grow all the time. Even those who have earned a lot of wealth through dubious means, may be forced to lose most of it through an executive action like Demonetization. Those who've worked hard and earned wealth legally and invested it in the stock market, may still lose it, if and when the markets go through a bearish phase. Those who've invested in real estate like house or land may lose it due to natural calamities like flood, earthquake or drought. Buildings constructed violating construction norms, flouting procedures, may just be charred in a fire. Long story short, earned / accumulated wealth is impermanent.

But those who need either financial assistance or other forms of help will always be there. When they come to us seeking help, even if our present situation isn't as great as it used to be, we should offer some help, as much as we can. Those who are kind enough to give to others who are in need like that, without citing their current status as an excuse, a seat in heaven will be allotted on priority like Tatkal reservation, i.e, the doors of heaven will remain open specially for them.

P.S.1 Being a spiritual seeker, Swamy doesn't believe in separate external worlds such as heaven and hell. But, since most humans, follow their religious beliefs sincerely, Swamy used the Tatkal booking model in a light-hearted way, merely to highlight the magnificence of benevolence (helping the needy).

P.S.2 By offering whatever financial assistance you can to Meenakshi Vidhyapeeth Trust, which is assuring continuity of education for 50+ brilliant but economically challenged students in Madurai, for a decade now, you can enjoy a heavenly joyful life in this world itself.

~Swamy | @PrakashSwamy
 

நாலடியார் 400 ~ பாடல் 91 ~ ஸ்வர்கத்துக்குத் தத்கால்

நாலடியார் 400 ~ பாடல் 91 ~ ஸ்வர்கத்துக்குத் தத்கால்

இல்லா இடத்தும் இயைந்த அளவினால் 
உள்ள இடம்போல் பெரிதுவந்து - மெல்லக் 
கொடையொடு பட்ட குணனுடை மாந்தர்க்கு 
அடையாளம் ஆண்டைக் கதவு.

தன்னிடம் மிகுந்த அளவில் செல்வம் இல்லாவிட்டாலும், போதுமான அளவு செல்வம் இருந்த காலத்தைப் போல, உதவி வேண்டி வருபவர்களின் வருகையால் மகிழ்ந்து, சிறிய அளவிலாவது பிறருக்குக் கொடுத்துதவும் நற்பண்பை உடைய மனிதர்களுக்கு, ஸ்வர்க உலகத்தின் கதவுகள் ஒருபோதும் மூடப்படாது.

நமது செல்வமானது எப்போதும் பெருகிக்கொண்டே இருக்கும் என்று சொல்ல இயலாது. தவறான வழியில் மிகுந்த அளவில் பொருள் சேர்த்தவர்கள்கூட, Demonetization போன்ற எதிர்பாராத நிகழ்வுகளால், சேர்த்த பொருளை இழக்க நேரிடலாம். நேர்மையாகப் பொருளீட்டி, அதைப் பங்குச் சந்தையில் முதலீடு செய்தவர்களின் செல்வமும் கூட, பங்குச் சந்தையில் சரிவு ஏற்பட்டால், மதிப்பில் குறைய வாய்ப்பிருக்கிறது. செல்வாக்கான பதவியில் நீண்டகாலமாக இருப்பவர்கள் கூட, திடீரென்று வேலையைவிட்டு நீக்கப்படலாம். பெருமழையால் வந்த வெள்ளம், நிலநடுக்கம், கடும் வறட்சி போன்ற இயற்கைச் சீற்றத்தால், வீடு, நிலம் போன்றவற்றில் சேர்த்துவைத்த பொருளை இழக்க நேரிடலாம். முறையற்ற கட்டுமானக் குறைபாடுகளால், நெருப்புப் பிடித்து எரிந்தும் கட்டிடங்கள் அழியலாம். எனவே, சேர்த்த செல்வம் என்பது நிலையற்றது.

ஆனால், பொருளுதவியோ அல்லது வேறு ஏதோ ஒரு வகையான உதவியோ தேவைப்படுபவர்கள் எங்கும், எப்போதும் உள்ளனர். அவர்கள் நம்மிடம் வந்து உதவி கேட்கும்பொழுது, நமது தற்போதய நிலை முன்புபோலச் சிறப்பாக இல்லாவிட்டாலும், நம்மால் இயன்ற அளவு, ஏதாவது உதவியை நாம் செய்யவேண்டும். அவ்வாறு, தனது நிலையாக காரணம் கூறாது, சிறிய அளவிலாவது, தன்னலமற்றுப் பிறருக்கு உதவி புரிபவர்களுக்கு, ஸ்வர்கம் / சொர்க்கம் எனப்படும் மரணத்திற்குப் பிந்தைய மேலுலகில், தத்கால் முறையில் இடம் அளிக்கப்படும். அதாவது, சொர்கத்தின் கதவுகள் அவர்களுக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் திறந்து விடப்படும்.

பி.கு.1 ஆன்மீக சாதகரான ஸ்வாமி, ஸ்வர்கம், நரகம் போன்ற தனிப்பட்ட வேற்று உலகங்கள் மீது நம்பிக்கைகளைக் கொண்டவரல்ல. ஆயினும், பெரும்பாலான மதம் சார்ந்த வழியில் செல்லக்கூடிய மக்கள் அவற்றை நம்புவதால், இல்லாதோருக்கு உதவும் ஈகைத் தன்மையின் பெருமையை எடுத்துக்காட்ட, தற்காலத்து தத்கால் முறையை ஒரு நகைச்சுவையான உதாரணமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.   

பி.கு.2 50க்கும் மேற்பட்ட ஏழைக்குழந்தைகள் தங்கள் கல்வியைத் தொடர, பத்து வருடங்களாக உதவி வரும் மீனாக்ஷி வித்யாபீடத்திற்கு, உங்களால் இயன்ற பொருளாதார உதவியை நீங்களும் செய்து, இவ்வுலகிலேயே மேலான வாழ்வை அடையலாம்.

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

19 May 2017

Avvai KuRaL 49 ~ Breathe from Living to Life!

Avvai KuRaL 49 ~ Breathe from Living to Life!

வாயு வழக்கம் அறிந்து செறிந்தடங்கில்
ஆயுட் பெருக்கம் உண்டாம்.

vAyu vazhakkam aRindhu seRindhadangil
Ayut perukkam undAm.

By knowing how to properly inhale, contain and release (exhale) breath and by practising it diligently, one’s lifetime can be extended.



When we hear that one’s lifetime or how long one lives is predetermined, it is neither blind belief nor ignorance. The number of breaths for each and every piece of creation has been determined equally, without any bias or inequality, by the creator. The length of one’s lifetime - including humans - depends on how a particular creature breathes.

Dogs live for about 12-14 years. Humans, who adore and keep dogs as pets (or pelt them with stones) can live for over a hundred years (the typical human lifespan at present is only about 60-70 years). It’s scientifically proven that certain types of tortoises (there’s one in Galapagos islands) live for hundreds of years. Few ocean based species and trees live for thousands of years. The difference between all these species is not in their appearance, food or habitation. But how they breathe - rapidly (dogs), fast - always in a hurry (humans), deliberately (tortoise) or in a very limited quantity (ocean creatures & trees) - determines the difference in their lifespan.

In the ancient culture of BhArat, the science of living had been researched in depth; methods to extend one's lifespan have been invented and formal techniques were devised (and offered to all by AchAryAs or expert teachers who themselves have practised these techniques for years). GnAnis (enlightened beings) have realised breath as PrANavAyu (life giving air / wind) and termed the technique to inhale (pUrakam), contain / hold (kumbhakam) and exhale (rEychakam) breath as PrANAyAmA (the scientific method of breathing). Those who practice PrANAyAmA techniques diligently (and follow healthy habits - of body & mind) can actually extend their life span.

It’s a fact that accomplished yOgis like Agasthya Muni and Pathanjali Maharishi, who knew the nuances of the PrANAyAmA science and its life connect, have actually lived for several hundreds of years. The difference between meditators who live a longer, healthier life by talking less and spending more time in silence, following their spiritual practices diligently and the emotionally charged ones who expend their energy by yakking all the time, and live suffering from high blood pressure and heart ailments, is how they handle the life force of prANA. In fact, without knowing anything about the refined techniques like PrANAyAmA that are inward focused to extend one’s life span, the various attempts like nips and tucks using plastic surgery and drugs that the celebrities rely on to keep the external physical form young is nothing short of hilarious.

P.S: The 112 methods offered by AdiyOgi ShivA to DEvi Shakthi for self-realization / enlightenment (VigyAn Bhairava TantrA) include prANA related techniques.

~Swamy | @PrakashSwamy 

AvvaikuRaL is Swamy's new nano blog series, interpreting the spiritual treatise by AvvaiyAr, in the magnificent KuRal poetry form (popularly known from ThirukkuRaL by ThiruvaLLuvar) .

ஒளவைக் குறள் 49 ~ வாழ்வளி வளிவழி

ஒளவைக் குறள் 49 ~ வாழ்வளி வளிவழி

வாயு வழக்கம் அறிந்து செறிந்தடங்கில்
ஆயுட் பெருக்கம் உண்டாம்.

சுவாசக் காற்றை எவ்வாறு உள்வாங்கி, அடக்கி, வெளிவிடுவது என்பதை முறையாக அறிந்து பயிற்சி செய்துவந்தால், ஆயுட்காலம் அதிகமாகும்.



ஒருவருடைய ஆயுட்காலம் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டது என்று கூறப்படுவது மூடநம்பிக்கையோ, அறியாமையோ அல்ல. படைத்தவன் எல்லா உயிர்களுக்கும், எந்த விதமான பாகுபாடுமின்றி, ஒரே அளவு சுவாசத்தை நிர்ணயித்துள்ளான். படைக்கப்பட்ட உயிர்கள் அனைத்தும் - மனிதர்கள் உட்பட - எவ்வளவு காலம் இயல்பாக வாழமுடியும் என்பது, அந்தத் தனிப்பட்ட உயிரானது சுவாசிக்கும் முறையைச் சார்ந்தது.

நாயானது, ஏறத்தாழ 12 முதல் 14 ஆண்டுகளே வாழும். அதைச் செல்லப்பிராணியாக வளர்க்கும் (அல்லது கல்லால் அடிக்கும்) மனிதன் 100 ஆண்டுகளுக்கு மேலும் வாழமுடியும் (தற்போது 60 முதல் 70 வரையே பெரும்பாலான மனிதர்கள் வாழ்கின்றனர்). சில வகையான ஆமைகள் பல நூற்றாண்டுகளாக வாழ்வது விஞ்ஞான முறைப்படி உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சில கடல்வாழ் உயிரினங்கள் மற்றும் மரங்கள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் வாழ்கின்றனர். இவை அனைத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு உருவிலோ, உணவிலோ, தங்குமிடத்திலோ இல்லை. அவை எவ்வாறு சுவாசிக்கின்றன - அதிவிரைவாக, அவசரமாக, நிதானமாக, மிகக்குறைந்த அளவில் - என்பதே அவற்றின் ஆயுட்காலத்தை நிர்ணயிக்கின்றது.

தொன்மையான பாரத கலாசாரத்தில், உயிர் விஞ்ஞானம் மிக ஆழமாக ஆராயப்பட்டு, ஒருவரது ஆயுட்காலத்தை நீட்டிப்பதற்கான வழிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, முறையான பயிற்சிகள் உருவாக்கப்பட்டன. சுவாசத்தைப் பிராணவாயு என்று அறிந்துணர்ந்த ஞானிகள், அதனை முறையாக உள்வாங்கி (பூரகம்), தேக்கி (கும்பகம்), வெளிவிடுவதற்கான (ரேசகம்) வழிமுறையைப் பிராணாயாமம் என்று அழைத்தனர். தொடர்ந்து முறையாகச் செய்யும் பிராணாயாமப் பயிற்சிகள் மூலம், நல்லொழுக்கத்துடன் வாழும் யார் வேண்டுமானாலும் தனது ஆயுட்காலத்தை நீட்டிக்கமுடியும்.

பிராணாயாம விஞ்ஞானத்தின் ஆழ்ந்த உயிர்சார்ந்த உண்மையை அறிந்த அகஸ்தியர், பதஞ்சலி போன்றோர் பல நூற்றாண்டுகளாக வாழ்ந்ததாகக் கூறப்படுவது மிகையற்ற உண்மை என்பதை நாம் அறியமுடிகின்றது. அளவாகப்பேசி, அமைதியாக தியானத்தில் ஈடுபடுவோர் ஆரோக்கியமாய் நீண்டகாலம் வாழ்வதற்கும், அதிகமாய்ப் பேசி உணர்ச்சிவசப்படுவோர், உயர் ரத்த அழுத்தம் மற்றும் இருதயக் கோளாறுகளால் அவதிப்படுவதற்கும், பிராணவாயு எனப்படும் மூச்சுக்காற்றைக் கையாளும் விதமே காரணம். பிராணாயாமம் போன்ற நுணுக்கமான உள்நோக்கிய வாழ்நாள் நீட்டிக்கும் வழிமுறைகளை அறியாமல், வெளி உருவத்தை அறுவைசிகிச்சை மற்றும் மருந்துகள் மூலம் செப்பனிட்டு இளமையாக நீண்டகாலம் இருக்கக் கடுமையாக முயலும் தற்காலப் பிரபலங்களின் முயற்சிகளே நகைப்பிற்குரியவை.

பி.கு: ஆதியோகியாகிய சிவபெருமான் சக்திதேவிக்கு அளித்த 112 ஞானோதயம் அடையும் வழிமுறைகளில் (விஞ்ஞான பைரவ தந்திரம்), பிராணவாயு சார்ந்த வழிமுறைகளும் அடங்கும்.


ஸ்வாமியின் ஒளவைக்குறள் குறுவலைப்பதிவுத்தொடர், குறள் செய்யுள் வடிவத்தில் அமைந்திருக்கும் ஒளவையாரின் அற்புத ஆன்மீகப் பெட்டகத்தின் விளக்க உரை. 


5 May 2017

NhAladiyAr 400 ~ Verse 193 ~ Bird in Hand vs Bush

NhAladiyAr 400 ~ Verse 193

Bird in Hand vs Bush

உறுபுலி யூனிரை யின்றி யொருநாள்
சிறுதேரை பற்றியும் தின்னும் - அறிவினால்
கால்தொழில் என்று கருதற்க கையினால்
மேய்தொழில் ஆங்கே மிகும்.

uRupuli yoonirai yindRi yorunAL
siRuthErai patRiyum thinnum - aRivinAl
kAlthozhil endRu karudhaRka kaiyinAl
mEithozhil AngEy migum.

When the preferred type of meat (animal) isn’t available, a hungry tiger, though mighty, will catch and eat a frog. Similarly, when someone gets an opportunity, instead of disrespecting it as if it’s something one can do with the foot, if one sincerely puts effort into the available opportunity, utilising the knowledge gained before, and performs well, some other opportunity, which one may consider as worthy of doing with hands, may happen soon.

Many in the IT services industry - especially those with long term work experience - are suddenly finding themselves being fired or eased out of their position, and are struggling to figure out what to do next. Due to the prevailing political and economical climate, all over the world, getting another similar opportunity immediately will remain a pipe dream for most of them.

So, not unlike the hungry tiger, they should grab any opportunity that comes their way, where they can apply their vast - & hopefully wise - experience, without looking down upon it. If they focus wholeheartedly in doing their best in any available opportunity, they may get a better opportunity soon, through the current opportunity itself.

Instead, if they remain immersed in the past glory of their now non-existent position and keep waiting for something similar, brushing aside other available opportunities as unworthy, then they will become the new examples for the proverb, “A bird in hand is worth two in the bush!”

~Swamy | @PrakashSwamy

நாலடியார் 400 ~ பாடல் 193 ~ களாக்காயும் பலாக்காயும்

நாலடியார் 400 ~ பாடல் 193

களாக்காயும் பலாக்காயும்

உறுபுலி யூனிரை யின்றி யொருநாள்
சிறுதேரை பற்றியும் தின்னும் - அறிவினால்
கால்தொழில் என்று கருதற்க கையினால்
மேய்தொழில் ஆங்கே மிகும்.

தனக்குப் பிடித்த இறைச்சி உணவு கிடைக்காத பொழுது, வலிமைமிகுந்த புலியானது சிறிய தவளையைப் பிடித்து உண்ணும். அதுபோல, கிடைக்கக்கூடிய வாய்ப்பை, காலால் செய்யக்கூடிய இழிவான தொழில் என்று கருதாமல், ஒருவன் தனது அறிவுத்திறனைக் கொண்டு சிறப்பாகச் செய்தால், அச்சிறு தொழிலைச் செய்துவரும் காலத்திலேயே, கையால் செய்யும் தகுதியுடையதாகக் கருதப்படும் மேலான தொழில் தானாகவே வாய்க்கும்.

கணிணி மென்பொருள் சேவை நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் பலர் - குறிப்பாக நீண்டகால அனுபவம் உள்ளோர் - தற்போது தங்களது பதவியை இழந்து, இனி என்ன செய்வது என்று யோசிக்கும் நிலை இன்றுள்ளது. தற்போது அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நிலையால், அவர்கள் உடனடியாக வேறொரு நிறுவனத்தில் உயர்பதவி பெறுவதற்கான வாய்ப்பில்லை.

ஆகையால், பசித்த புலி போன்ற நிலையிலுள்ள அவர்கள், தங்களது அறிவு மற்றும் அனுபவத்தைப் பயன்படுத்தக்கூடிய எந்த வாய்ப்புக் கிடைத்தாலும், அதை இழிவாகக் கருதாமல் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். அப்படி அவர்கள் கிடைத்த வாய்ப்பில் முழுமையான ஈடுபாட்டுடன் சிறப்பாகச் செயல்பட்டால், அதன்மூலமாகவே வேறொரு சிறப்பான வாய்ப்பு அவர்களுக்கு விரைவிலேயே கிடைக்கலாம்.

தான் இழந்த பதவியின் பழைய நினைவிலே ஊறிக்கிடந்து, அதுபோன்ற மற்றொரு வாய்ப்புக்காகக் காத்திருந்து, கிடைக்கும் வாய்ப்புகளை எல்லாம் துச்சமாக எண்ணி ஒதுக்கினால், “மரத்திலிருக்கும் பலாக்காயைவிடக் கையிலிருக்கும் களாக்காய் மேல்!” என்ற பழமொழிக்கு அவர்களே புதிய உதாரணமாகிவிடுவர்.

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

2 May 2017

Avvai KuRaL 73 ~ Feeling ShivA in the Heart Temple!

Avvai KuRaL 73 ~ Feeling ShivA in the Heart Temple

உள்ளமே பீடம் உணர்வே சிவலிங்கம்
தெள்ளியர் அர்ச்சிக்கும் ஆறு.

uLLamEy peedam uNarvEy Shivalingam
theLLiyar archchikkum ARu.

Those who prepare their heart (not the one that pumps blood to keep the physical body alive, but the spiritual heart aka Hridhayam) as the pedestal (AvudayAr) on which the intense feeling / emotion expressed towards the divine (devotion / bakthi) is worshipped as ShivA (the omnipresent divine or Parabrahmam) in the LingA form (formless form, representing the origin of creation), are the ones with clarity of mind (thoughtless mind, which is accessible only by the realised beings).

Devotees go to temples (consecrated spaces with divine forms in the GarbhagrihA or sanctum sanctorum), offer flowers and other sacred items suitable for pUjA to the archchakar (priest) and fervently worship the divine form (God / Goddess) as the ritualistic offerings are performed (abhishEkham, alankAram, ashtOthram, aarti or Deepa ArAdhaNai). While there is nothing wrong in this form of worship, attaining realisation through such external methods is very rare.

Those with clarity of mind, i.e. the realised beings, don’t search for the divine externally. They prepare their spiritual heart (hridhayam - not the physical one) as the pedestal (AvudayAr) through austerities / spiritual practices that purify the mind and body (in order to be worthy for the divine to reside, within) and crystallise their feeling / emotion towards the divinity within all beings in creation as the ShivA LingA (the primordial formless form of the divine) and surrender to the divinity within oneself, in pure devotion. This is the appropriate way of worshipping ShivA, i.e. that which is not aka Parabrahmam.

PUsalAr nhAyanAr is one of the celebrated 63 Shaivaite (those who consider / worship / surrender to Lord ShivA as the ultimate reality) saints. He has built a whole temple within his heart, stone by stone, over a period of time. On the day he has earmarked for the consecration of his inner temple, KAdavarkOn aka Rajasimha aka Narasimhavarman II, the mighty emperor of KAnchi (Kancheepuram, capital of ThoNdainhAdu) also planned the consecration of his marvelous KailAsanhAthar temple (in KAnchi). Lord ShivA, the ocean of compassion, appeared in the emperor’s dream and gently advised him to change the date of his temple inauguration as he had to be present at PUsalAr’s temple at the same time. Amazed at someone else building a bigger temple than him, the emperor went looking for the saint. When he met him in his humble dwelling and enquired about the whereabouts of his temple, PUsalAr nhAyanAr simply smiled and pointed to his heart. This incidence highlights the magnificent Truth embedded in Avvai KuRaL 73.

~Swamy | @PrakashSwamy

AvvaikuRaL is Swamy's new nano blog series, interpreting the spiritual treatise by AvvaiyAr, in the magnificent KuRal poetry form (popularly known from ThirukkuRaL by ThiruvaLLuvar) .